Se muestran los artículos pertenecientes a Marzo de 2007.
04/03/2007
Último examen de la evaluación y más de la mitad de la Apología. ¡Uf!
Ya ha llegado el examen final de esta evaluación, que ha sido bastante pesada y hemos tenido mucho que avanzar, pero con la ayuda de Apolo y de las Musas lo hemos conseguido. Ahora sólo hace falta que demostréis vuestro saber. Sólo nos queda por traducir trece párrafos y, en poco más de dos meses, ya terminaréis este curso y comenzaréis a preparar todos los exámenes de la selectividad, aunque antes algunos disfrutaremos de la bella Grecia en vivo y en directo, cosa que vendrá muy bien para nuestra salud.
13.- Ἀλλὰ μέντοι καὶ τὸ προειδέναι γε τὸν θεὸν τὸ μέλλον καὶ τὸ προσημαίνειν ᾧ βούλεται, καὶ τοῦτο, ὥσπερ ἐγώ φημι, οὕτω πάντες καὶ λέγουσι καὶ νομίζουσιν. Ἀλλ’ οἱ μὲν οἰωνούς τε καὶ φήμας καὶ συμβόλους τε καὶ μάντεις ὀνομάζουσι τοὺς προσημαίνοντας εἶναι, ἐγὼ δὲ τοῦτο δαιμόνιον καλῶ, καὶ οἶμαι οὕτως ὀνομάζων καὶ ἀληθέστερα καὶ ὁσιώτερα λέγειν τῶν τοῖς ὄρνισιν ἀνατιθέντων τὴν τῶν θεῶν δύναμιν. Ὥς γε μὴν οὐ ψεύδομαι κατὰ τοῦ θεοῦ καὶ τοῦτ’ ἔχω τεκμήριον· καὶ γὰρ τῶν φίλων πολλοῖς δὴ ἐξαγγείλας τὰ τοῦ θεοῦ συμβουλεύματα οὐδεπώποτε ψευσάμενος ἐφάνην.
Traducción: Pero, sin embargo, el que la divinidad provée el porvenir y anuncia de antemano al que quiere, también eso, como digo yo, así todos lo afirman y lo creen. Pero ellos explican que los que anuncian de antemano son los augurios, los ruidos, los presagios y los adivinos, pero yo llamo a eso genio divino y creo que, llamándolo así, digo cosas más verdaderas y dignas que los que atribuyen a los pájaros el poder de los dioses. Por tanto, no soy infiel al dios y tengo eso como prueba; pues, tras anunciar a muchos (de los) amigos los consejos del dios, jamás pareció que actuaba de forma infiel.
14.- Ἐπεὶ δὲ ταῦτ’ ἀκούοντες οἱ δικασταὶ ἐθορύβουν, οἱ μὲν ἀπιστοῦντες τοῖς λεγομένοις, οἱ δὲ καὶ φθονοῦντες, εἰ καὶ παρὰ θεῶν μειζόνων ἢ αὐτοὶ τυγχάνοι, πάλιν εἰπεῖν τὸν Σωκράτην· Ἄγε δὴ ἀκούσατε καὶ ἄλλα, ἵνα ἔτι μᾶλλον οἱ βουλόμενοι ὑμῶν ἀπιστῶσι τῷ ἐμὲ τετιμήσθαι ὑπὸ δαιμόνων. Χαιρεφῶντος γάρ ποτε ἐπερωτῶντος ἐν Δελφοῖς περὶ ἐμοῦ πολλῶν παρόντων ἀνεῖλεν ὁ Ἀπόλλων μηδένα εἶναι ἀνθρώπων ἐμοῦ μήτε ἐλευθεριώτερον μήτε δικαιότερον μήτε σωφρονέστερον.
Traducción: Y después de que los jueces se alborotaban al escuchar eso, unos desconfiando de lo que se decía, otros sintiendo incluso envidia, si es que obtenía también de parte de los dioses mejores cosas que ellos mismos, dijo Sócrates de nuevo: “Venga, escuchad también otras cosas, para que los que de entre vosotros quieran desconfíen aún más de que yo haya sido honrado por las divinidades”. Así pues, una vez cuando Querofonte preguntaba en Delfos sobre mí, habiendo muchos presentes, Apolo respondió en oráculo que ninguno de los hombres era más libre ni más justo ni más moderado que yo.
15.- Ὡς δ’ αὖ ταῦτ’ ἀκούσαντες οἱ δικασταὶ ἔτι μᾶλλον εἰκότως ἐθορύβουν, αὖθις εἰπεῖν τὸν Σωκράτην· Ἀλλὰ μείζω μὲν, ὦ ἄνδρες, εἶπεν ὁ θεὸς ἐν χρησμοῖς περὶ Λυκούργου τοῦ Λακεδαιμονίοις νομοθετήσαντος ἢ περὶ ἐμοῦ. Λέγεται γὰρ εἰς τὸν ναὸν εἰσιόντα προσειπεῖν αὐτόν· Φροντίζω πότερα θεόν σε εἴπω ἢ ἄνθρωπον. Ἐμὲ δὲ θεῷ μὲν οὐκ εἴκασεν, ἀνθρώπων δὲ πολλῷ προέκρινεν ὑπερφέρειν. Ὅμως δὲ ὑμεῖς μηδὲ ταῦτ’ εἰκῇ πιστεύσητε τῷ θεῷ, ἀλλὰ καθ’ ἓν ἕκαστον ἐπισκοπεῖτε ὧν εἶπεν ὁ θεός.
Traducción: Y que, puesto que al escuchar esto de nuevo los jueces, como es natural, armaban aún más alboroto, Sócrates dijo de nuevo: “Pero, ciudadanos, el dios dijo en sus oráculos cosas mayores sobre Licurgo, quien dio leyes a los Lacedemonios, que sobre mí. Así pues, se dice que éste, al entrar al templo, dijo: Estoy pensando si tengo que llamarte dios u hombre. A mí no me comparó con un dios, pero juzgó que en mucho aventajaba a los (demás) hombres. Sin embargo, vosotros no confiéis en vano en el dios en relación a eso, sino examinad cada cosa que dijo el dios.
16.- Τίνα μὲν γὰρ ἐπίστασθε ἧττον ἐμοῦ δουλεῦοντα ταῖς τοῦ σώματος ἐπιθυμίαις; τίνα δὲ ἀνθρώπων ἐλευθεριώτερον, ὃς παρ’ οὐδενὸς οὔτε δῶρα οὔτε μισθὸν δέχομαι; δικαιότερον δὲ τίνα ἂν εἰκότως νομίσαιτε τοῦ πρὸς τὰ παρόντα συνηρμοσμένου, ὡς τῶν ἀλλοτρίων μηδενὸς προσδεῖσθαι; σοφὸν δὲ πῶς οὐκ ἄν τις εἰκότως ἄνδρα φήσειεν εἶναι ὃς ἐξ ὅτουπερ ξυνιέναι τὰ λεγόμενα ἠρξάμην οὐπώποτε διέλειπον καὶ ζητῶν καὶ μανθάνων ὅ τι ἐδυνάμην ἀγαθόν;
Traducción: Así pues, ¿a quién conocéis que esté menos sometido que yo a las pasiones del cuerpo? ¿A qué hombre (conocéis que sea) más libre (que yo), que no recibo de parte de nadie ni regalos ni un sueldo? ¿A quién podríais considerar razonablemente más justo que a quien está adaptado a las circunstancias presentes, de modo que no necesita nada de los demás? ¿Cómo alguien con razón podría negar que soy un hombre sabio (yo) que, desde que comencé a comprender lo que se decía, nunca dejaba de buscar ni de aprender (todo) lo bueno que podía?
17.- Ὡς δὲ οὐ μάτην ἐπόνουν οὐ δοκεῖ ὑμῖν καὶ τάδε τεκμήρια εἶναι, τὸ πολλοὺς μὲν πολίτας τῶν ἀρετῆς ἐφιεμένων, πολλοὺς δὲ ξένων, ἐκ πάντων προαιρεῖσθαι ἐμοὶ ξυνεῖναι; ἐκείνου δὲ τί φήσομεν αἴτιον εἶναι, τοῦ πάντας εἰδέναι ὅτι ἐγὼ ἥκιστ’ ἂν ἔχοιμι χρήματα ἀντιδιδόναι, ὅμως πολλοὺς ἐπιθυμεῖν ἐμοὶ τι δωρεῖσθαι; τὸ δ’ ἐμὲ μὲν μηδ’ ὑφ’ ἑνὸς ἀπαιτεῖσθαι εὐεργεσίας, ἐμοὶ δὲ πολλοὺς ὁμολογεῖν χάριτας ὀφείλειν;
Traducción: Y que no me esforzaba en vano, ¿no creéis que también éstas son pruebas, el (hecho de) que muchos ciudadanos (de los) que aspiran a la virtud y muchos (de los) extranjeros prefieran de entre todos estar conmigo? ¿Cuál diremos que es la causa de aquello, el (hecho de) que todos sepan que yo de ningún modo podría dar a cambio bienes, el que igualmente muchos deseen regalarme algo? ¿Y el que a mí no me sea reclamado ningún favor por parte de nadie, sino que muchos me reconozcan que me deben gratitudes?
18.- Τὸ δ’ ἐν τῇ πολιορκίᾳ τοὺς μὲν ἄλλους οἰκτίρειν ἑαυτούς, ἐμὲ δὲ μηδὲν ἀπορώτερον διάγειν ἢ ὅτε τὰ μάλιστα ἡ πόλις ηὐδαιμόνει; Τὸ δὲ τοὺς ἄλλους μὲν τὰς εὐπαθείας ἐκ τῆς ἀγορᾶς πολυτελεῖς πορίζεσθαι, ἐμὲ δὲ ἐκ τῆς ψυχῆς ἄνευ δαπάνης ἡδίους ἐκείνων μηχανᾶσθαι; Εἴ γε μὴν ὅσα εἴρηκα περὶ ἐμαυτοῦ μηδεὶς δύναιτ’ ἂν ἐξελέγξαι με ὡς ψεύδομαι, πῶς οὐκ ἂν ἤδη δικαίως καὶ ὑπὸ θεῶν καὶ ὑπ’ ἀνθρώπων ἐπαινοίμην;
Traducción: ¿Y el hecho de que durante el asedio los demás se compadecían de sí mismos, pero yo vivía no sin menos apuros que cuando la ciudad gozaba de su esplendor? ¿Y el hecho de que los demás consigan los placeres más caros del mercado, en cambio yo a partir de mi alma sin gasto me procuro (placeres) más dulces que aquellos? Si nadie pudiera, en verdad, llegar a convencerme de que miento sobre cuanto he dicho sobre mí mismo, ¿cómo podría ya ser alabado de una forma justa por dioses y por hombres?
19.- ἀλλ’ ὅμως σύ με φῄς, ὦ Μέλητε, τοιαῦτα ἐπιτηδεύοντα τοὺς νέους διαφθείρειν; Καίτοι ἐπιστάμεθα μὲν δήπου τίνες εἰσὶ νέων διαφθοραί· σὺ δὲ εἰπὲ εἴ τινα οἶσθα ὑπ’ ἐμοῦ γεγενημένον ἢ ἐξ εὐσεβοῦς ἀνόσιον ἢ ἐκ σώφρονος ὑβριστὴν ἢ ἐξ εὐδιαίτου πολυδάπανον ἢ [ὡς] ἐκ μετριοπότου οἰνόφλυγα ἢ ἐκ φιλοπόνου μαλακὸν ἢ ἄλλης πονηρᾶς ἡδονῆς ἡττημένον.
Traducción: Pero,¿tú, Meleto, afirmas, sin embargo, que yo efectuando tales prácticas corrompo a los jóvenes? Sin embargo, sabemos sin duda cuáles son las perversiones de los jóvenes; pero tú di si conoces a alguien que se haya transformado por mí de piadoso en impío o de prudente en soberbio o de moderado en derrochador o de mesurado en beber a borracho empedernido o de trabajador en vago o sometido a otro placer vil”.
20.- Ἀλλὰ ναὶ μὰ Δί’, ἔφη ὁ Μέλητος, ἐκείνους οἶδα οὓς σὺ πέπεικας σοὶ πείθεσθαι μᾶλλον ἢ τοῖς γειναμένοις. Ὁμολογῶ, φάναι τὸν Σωκράτην, περί γε παιδείας· τοῦτο γὰρ ἴσασιν ἐμοὶ μεμεληκός. Περὶ δὲ ὑγιείας τοῖς ἰατροῖς μᾶλλον οἱ ἄνθρωποι πείθονται ἢ τοῖς γονεῦσι· καὶ ἐν ταῖς ἐκκλησίαις γε πάντες δήπου οἱ Ἀθηναῖοι τοῖς φρονιμώτατα λέγουσι πείθονται μᾶλλον ἢ τοῖς προσήκουσιν. Οὐ γὰρ δὴ καὶ στρατηγοὺς αἱρεῖσθε καὶ πρὸ πατέρων καὶ πρὸ ἀδελφῶν, καὶ ναὶ μὰ Δία γε ὑμεῖς πρὸ ὑμῶν αὐτῶν, οὓς ἂν ἡγῆσθε περὶ τῶν πολεμικῶν φρονιμωτάτους εἶναι; Οὕτω γάρ, φάναι τὸν Μέλητον, ὦ Σώκρατες, καὶ συμφέρει καὶ νομίζεται.
Traducción: “Pero, sí,¡por Zeus!, – decía Meleto –, conozco a aquellos a los que tú has persuadido para que te obedezcan más a ti que a sus progenitores”. “Lo reconozco, -decía Sócrates-, al menos sobre la educación; pues, saben que eso ha sido objeto de mi preocupación. Respecto a la salud, las personas obedecen a los médicos más que a sus padres; y en las asambleas, al menos, todos los atenienses, sin duda, obedecen más a los que dicen cosas demasiado insensatas que a sus parientes. Así pues, ¿no elegías, también, vosotros como generales antes que a (vuestros) padres y antes que a (vuestros) hermanos, incluso, ¡por Zeus!, antes que a vosotros mismos, a quienes consideráis que son más entendidos en los asuntos de la guerra?” “En efecto, Sócrates, -dijo Meleto-, conviene y es costumbre”.
21.- Οὔκουν, εἰπεῖν τὸν Σωκράτην, θαυμαστὸν καὶ τοῦτό σοι δοκεῖ εἶναι, τὸ ἐν μὲν ταῖς ἄλλαις πράξεσι μὴ μόνον ἰσομοιρίας τυγχάνειν τοὺς κρατίστους, ἀλλὰ καὶ προτετιμῆσθαι, ἐμὲ δέ, <ὅτι> περὶ τοῦ μεγίστου ἀγαθοῦ ἀνθρώποις, περὶ παιδείας, βέλτιστος εἶναι ὑπό τινων προκρίνομαι, τούτου ἕνεκα θανάτου ὑπὸ σοῦ διώκεσθαι;
Traducción: “¿No te parece, -dijo Sócrates-, que esto es también extraño, el (hecho de) que los más hábiles en las demás actividades no sólo tengan una participación por igual, sino que también sean honrados con preferencia, en cambio yo, porque soy elegido por algunos a ser el mejor en relación al mayor bien para los hombres, en relación a la educación, por esto soy citado a juicio de pena de muerte por ti?”.
Os recuerdo que el examen es como siempre, tipo selectivo.
¡Mucha suerte!
P.D.: Por cierto estáis tod@s muy guap@s.
¡¿Otro examen para los de Griego I?!
Otro examen a la vista, el último de esta evaluación. Poco a poco hemos avanzado en la lengua griega. Hemos visto, en cuanto a morfología, las tres declinaciones, todos los pronombres, los adjetivos de dos y tres terminaciones, de morfología verbal, el presente, imperfecto, futuro y aoristo sigmático de las voces activa y medio-pasiva, los infinitivos y los participios de los verbos temáticos y los contractos; en cuanto a sintaxis, las oraciones simples (¡acordaos de las oraciones nominales puras!), las oraciones completivas de infinitivo y de ότι y las oraciones de relativo, además el otro día estuvimos viendo los tipos de participio (Atributivo, Apositivo y Predicativo) y no os olvidéis de los valores del pronombre αυτός.
El tipo de examen se va acercando poco a poco a lo que os encontraréis al año que viene en Griego II. Os detallo a continuación las partes del examen:
1.- Analizar morfo-sintácticamente y traducir un texto entre dos y cuatro líneas (5 puntos)
2.- Una pregunta sobre el texto, ya sea sobre morfología, ya sea sobre sintaxis (1 punto)
3.- Unos cuantos sustantivos para decir caso, género y número (1,5 puntos)
4.- Unas cuantas formas verbales para decir, también, su morfología (1,5 puntos)
5.- Una pregunta de etimología (1 punto)
Sé que os saldrá muy bien, porque habéis estado trabajando a lo largo de esta evaluación (como se ve en las fotos), y que no necesitáis ninguna pista más que aquello que os he dicho en clase. Eso sí, no os confiéis y repasad.
¡Suerte y mucho ánimo!
16/03/2007
¡¡Η ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΒΙΟΙ!!
Hace casi dos meses que estuvimos trabajando en clase las preposiciones a partir de un cómic que me encontré un día que navegaba por este "Novum Mare Nostrum", que es Internet. Como ejercicio propuse a mis alumnos de Griego I que escribieran una redacción en griego clásico, utilizando dichas preposiciones. Fue todo un éxito y, la verdad, quedé maravillado con algunas de ellas. Pero, además, lo que más satisfacción me produjo fue la creación de un cómic que os dejo aquí, para que disfrutéis de él. Su creadora es Paula Barea, alumna de Griego I.
¡Que disfrutéis como hice yo!
Τό μυθολογικόν γένος

Desde hace un tiempo, mejor dicho, desde que me presentaron el método Lingua Latina, he intentado presentar a mis alumnos el griego clásico, como si de una lengua moderna se tratara. Creo que a ellos les gusta bastante y yo estoy aprendiendo mucho más. Hace unos meses que estuve viendo un libro de texto de inglés y, precisamente, lo abrí por el árbol genealógico; me pregunté: ¿por qué no enseñar las relaciones familiares yo también? Es algo que está presente en todo idioma. Pero, ¿cómo presentarlo? ¿Me invento unos personajes como el método de Orberg? Se me ocurrió la idea de empezar a explicar la mitología, en concreto, la familia Olímpica, a partir de un árbol genealógico en griego clásico y a partir de aquí preparar redacciones en griego clásico y, por qué no, hacer algún juego de preguntas, como: Τίς ὁ υἱὸς τοῦ Χρόνου ἐστιν; Τίνος υἱὸς ὁ Ἥφαιστος ἐστιν; Πόσων ἐτῶν ἡ Ἀθηνᾶ ἐστιν; Τίνος ἡ Ἄρτεμις ἐγένετο;
Espero pronto presentaros algún resultado de esta experiencia y os animo a probarlo.
πρόπαππος, ου (ὁ): ὁ Οὐρανὸς πρόπαππος τοῦ Ἡφαίστου ἐστιν.
πάππος, ου (ὁ): ὁ Οὐρανὸς πάππος τῆς Δημητρὸς ἐστιν.
πατροπάτωρ, ορος (ὁ): ὁ Ζεῦς πατροπάτωρ τοῦ Ἔρωτος ἐστιν.
πατρομήτωρ, ορος (ἡ): ἡ Ἥρα πατρομήτωρ τοῦ Ἔρωτος ἐστιν.
μητροπάτωρ, ορος (ὁ): ὁ Οὐρανὸς μητροπάτωρ τοῦ Ἔρωτος ἐστιν.
μητρομήτωρ, ορος (ἡ): ὁ Ἔρως μητρομήτορα οὐκ ἔχει.
πάτηρ, πατρός (ὁ) / πάππας, ου (ὁ): ὁ Ζεῦς πάτηρ τοῦ Βάκχου ἐστιν.
μήτηρ, μητρός (ἡ) / μάμμη, ης (ἡ): ἡ Ῥέα μἠτηρ τῆς Ἑστίας ἐστιν.
παρακοίτης, ου (ὁ): ὁ Χρόνος παρακοίτης τῆς Ῥέας ἐστιν.
παρακοίτις, ιος (ἡ): ἡ Ῥέα παρακοίτις τοῦ Χρόνου ἐστιν.
υἱός, ου (ὁ): ὁ Ἑρμῆς υἱὸς τῆς Μαῖας ἐστιν.
θυγάτηρ, θυγατρός (ἡ): ἡ Ἀθηνᾶ θυγάτηρ τοῦ Διὸς ἐστιν.
ἀδελφός, οῦ (ὁ): ὁ Ἁπόλλων ἀδελφὸς τῆς Ἀρτέμιδος ἐστιν.
ἀδελφή, ῆς (ἡ): ἡ Ἄρτεμις ἀδελφὴ τοῦ Ἀπόλλονος ἐστιν.
θεῖος, ου (ὁ): ὁ Ποσειδῶν θεῖος τῆς Ἀθηνᾶς ἐστιν.
θεία, ας (ἡ): ἡ Ἑστία θεία τῆς Ἀθηνᾶς ἐστιν.
ἀδελφιδέος, ου (ὁ): ὁ Ἀπόλλων ἀδελφιδέος τῆς Ἑστίας ἐστιν.
ἀδελφιδή, ῆς (ἡ): ἡ Ἄρτεμις ἀδελφιδὴ τῆς Ἑστίας ἐστιν.
θυγατριδέος, ου (ὁ): ὁ Ἔρως θυγατριδέος τοῦ Οὐρανοῦ ἐστιν.
υἱωνός, οῦ (ὁ): ὁ Ἀπόλλων υἱωνὸς τοῦ Χρόνου ἐστιν.
θυγατριδή, ῆς (ἡ): ἡ Περσεφόνη θυγατριδὴ τοῦ Οὐρανοῦ ἐστιν.
υἱωνή, ῆς (ἡ): ἡ Ἀθηνᾶ υἱωνὴ τοῦ Χρόνου ἐστιν.





